أول : آن كه در شب ماه رمضان جنب باشد وتا اذان صبح از خواب دوم ويا سوم بيدار نشود ، چنان كه در مسأله ( 1581 ) گذشت . دوم : آن كه مبطل روزه انجام ندهد ، ولى نيت روزه ننمايد يا ريا كند ، يا قصد كند كه روزه نباشد ، يا قصد كند مبطل روزه انجام دهد . سوم : آن كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند وبا حال جنابت يك يا چند روز روزه بگيرد . چهارم : آن كه در ماه رمضان بي تحقيق يا به علامت ويا گفته شخص غير قابل اعتماد ، امساك نكند ، ويا پيش از مغرب افطار نمايد ، سپس معلوم شود اشتباه بوده وصبح شده يا مغرب نشده ; ونيز اگر پس از تحقيق با اين كه گمان دارد صبح شده عملي كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، سپس معلوم شود صبح بوده ، قضاى آن روز بر أو واجب است . پنجم : آن كه براي خنك شدن مضمضه كند يعنى آب در دهان بگرداند وبي اختيار فرو رود ، وبنابر احتياط واجب اگر بي جهت يا براي وضوى غير نماز واجب مضمضه كند ، وآب بي اختيار فرو رود ، روزه را قضا كند ، ولى اگر فراموش كند كه روزه است وآب را فرو دهد ، يا براي وضوى نماز واجب مضمضه كند وبي اختيار فرو رود ، قضا بر أو واجب نيست . ششم : آن كه كسى از روى اكراه يا اضطرار يا تقيه افطار كند ، لازم است قضا نمايد وكفاره واجب نيست . ( مسأله 1639 ) : اگر غير آب چيز ديگرى را در دهان ببرد وبي اختيار فرو رود ، يا آب در بيني كند وبي اختيار فرو رود ، قضا بر أو واجب نيست . ( مسأله 1640 ) : زياد مضمضه كردن روزه دار براي وضوى نماز واجب مكروه است ، واگر پس از مضمضه بخواهد آب دهان را فرو ببرد ، بهتر است كه سه بار آب دهان را بيرون بريزد . ( مسأله 1641 ) : اگر كسى بداند يا أيمن نباشد كه به سبب مضمضه بي اختيار يا از روى فراموشى آب وارد گلويش مىشود ، نبايد مضمضه كند .